hit counter

2026 සැප්‍තැම්‍බර් මස 07 වන සඳුදා

2026 සැප්‍තැම්‍බර් 08, පෙ.ව. 12:19



“මම චූටි කාලේ ඉඳන් ළමා නිවාසේ හැදී වැඩුනේ. ළමා නිවාසේ හිටිය පාලකතුමා සහ පාලකතුමිය තමයි මට අම්මා තාත්තා වුණේ. මගේ ඇත්ත අම්මටයි තාත්තාටයි මම ස්තූති වෙනවා මාව පාරේ නොදමා හොඳ තැනක දැලා ගියාට…”

උපතින්ම දෑත් දෙකම නොමැතිව ඉපදුණු දරුවෙක්ව ළමා නිවාසයකට භාර දීම ගැන අම්මා කෙනෙකුට කවදා හරි ස්තූති කරන්න පුළුවන්ද කියලා ගොඩක් අය ප්‍රශ්න කරනවා. සමාජයෙන් බොහෝ විට ඇහෙන්නේ චෝදනා විතරයි. ඒත් දුලාංජලී ආර්යතිලක කියන ඒ පුංචි දිරිය දියණිය අද මුළු ලෝකයටම කියන්නේ වෙනස්ම කතාවක්.

කළුතර (Kalutara) කටුකුරුන්දේ මාක් ශ්‍රීමන්සේ ළමා නිවාසයේ ගරු ඇසිලින් පෙරේරා මෙනෙවිය සහ ජූලියන් පියතුමන්ගේ අසීමිත සෙනෙහස මැද හැදී වැඩුණු ඇය, පුංචි කාලෙම පයේ ඇඟිලි වලින් අකුරු ලියන්න පුරුදු වුණා. මීට අවුරුදු 20කට විතර කලින් සෝමරත්න දිසානායක මහතාගේ ‘සමනල තටු’ (Samanala Thatu) චිත්‍රපටයේ දෑත් අහිමි පුංචි දැරිය ලෙස මුළු රටේම දෙනෙතට කඳුළු එක් කළේ මේ පුංචි දුලාංජලී බව කියයි.

ඇය පවසන පරිදි සුනාමි ආව දවසේ තමයි සමනල තටු ෆිල්ම් එක ගාල්ලේ (Galle) රූගත කරන්න හිටියේ. ඒ නිසා කල් ගියා. ඒ නිසා බේරුණා බව ඇය සිහිපත් කරයි. රූගත කිරීම් කරන කාලේ තරහ වෙන වෙලාවල් වලදී ගිරිරාජ් කෞශල්‍ය මාමා තමාව පේරාදෙණිය (Peradeniya) මල්වත්තේ වටයක් වඩාගෙන එක්කන් ගිය හැටි ඇයට තාමත් මතක බව ඇය පවසයි.

අභියෝග හමුවේ නොසැලී ඉගෙන ගත් ඇය සාමාන්‍ය පෙළට A6, B2, C එකක් සහ උසස් පෙළෙන් A2, B1 ක සාමාර්ථයක් ලබාගෙන විශ්වවිද්‍යාලයට තේරී පත්වී ඇති අතර, දැන් රැකියාවක නිරත වන බව සඳහන් වේ. තමන්ට නැති දේවල් ගැන ලතවෙන්නේ නැතුව තියෙන දෙයින් නැගී සිටින්නට ඇගේ කතාව අපූරු ආදර්ශයක් බව බොහෝ දෙනා පවසති.





ලිපිය සමග සම්බන්ධ නවතම පුවත්: